G&E in de USA.
Deel 20: Bier, boete, botsing en bommen

Geschreven op 5 mei 2003

Bier

Vrijdag 21 maart ging ik met een stel collega's op "excursie" naar de Anchor Brewing Company in San Francisco. Als microbiologen moeten we ons natuurlijk regelmatig bijscholen op het gebied van bierbrouwen. Immers, bij het kostbare proces spelen gistcellen een belangrijke rol!
Ik had aangeboden om te rijden zodat een paar collega's zich ongeneerd konden laten vollopen. Vanuit Stanford is het een ruim half uur rijden naar The City. Ik parkeerde de auto aan wat later de achterkant van de brouwerij bleek, maar we zaten goed, want hier werden de biervaten in vrachtauto's geladen. Een dampige bierlucht hing om het gebouw. We gingen naar binnen en verzamelden ons in een soort bar. Voorlopig nog geen bier, want we zouden eerst een rondleiding krijgen. Pas daarna kon het proeven beginnen.
Hoewel we nog geen bier hadden mogen proeven, bleek de rondleiding erg leuk. Een vrouw met lang krullend haar en een witte jas aan vertelde eerst over de verschillende soorten bier die hier gemaakt werden en over de geschiedenis van deze brouwerij. Aan het eind van de 19e eeuw werden er in San Franscico veel brouwerijen gesticht. De Californische goudzoekers kwamen in deze stad hun gevonden goudklompjes inwisselen voor dollars, en dat moest natuurlijk gevierd worden. De brouwerij waar we nu waren was opgericht rond 1896. De rondleiding voerde eerst langs drie enorme, glimmende koperen ketels, waar de ingredienten gemengd worden voordat ze in de bakken gaan. Zie onderstaande foto's. Na het mengen wordt het bier overgepompt in grote platte, open metalen bakken, waar de fermentatie plaats vindt. Van oudsher wordt het bier hier zo gebrouwen omdat de primitieve omstandigheden nog niet toelieten om het bier te koelen met ijs. Vroeger liep tijdens het brouwen de temperatuur soms zo hoog op dat de bakken 's nachts buiten werden gezet om af te koelen. De dampende schalen gaven dit bier de bijnaam Steam beer, en deze naam voeren ze nog steeds. Tegenwoordig is alles natuurlijk climate controlled, maar het bier wordt nog steeds 1 week geincubeerd in open bakken. Tijdens deze open fermentatie zet gist suiker om in alcohol. Het koolzuurgas dat hierbij ontstaat ontsnapt, zodat het eindproduct een "flat beer" is, zonder bubbels. Dat vindt niemand lekker! Daarom wordt het bier overgepompt in gesloten vaten, er wordt extra gist en suiker toegevoegd. Er vindt nu een tweede vergisting plaats. Omdat het systeem nu gesloten is, blijft de koolzuur in het bier. Alles wordt natuurlijk goed gecontroleerd, want de ketels staan nu onder druk.
Daarna wordt het bier weer overgepompt, gepasteuriseerd, snel afgekoeld, en in flessen gedaan. Etiket erop en het bier is klaar om vervoerd te worden naar lokale supermarkten. Anchor Steam is niet bedoeld voor de grote markt, het is een relatief kleine brouwerij.

Na de rondleiding waren we natuurlijk allemaal heel benieuwd hoe het eindproduct smaakte. We kwamen weer uit in de bar, waar we allemaal een glas kregen. Uit grote kannen ("pitchers") kregen we 5 soorten bier ingeschonken. Niks kleine slokjes, iedereen kreeg een vol glas, en je kon ook nog teruggaan voor meer. Na een half uurtje borrelen (en 5 biertjes later), resulteerde dat in erg vrolijke collega's. Zelf nam ik overal een slokje van, maar ik had duidelijk niet genoeg alcohol genuttigds om alle grappen te begrijpen.
Terwijl iedereen door stond te hijsen, ging ik met de vrouw van een collega naar buiten. Aan de overkant hadden we een gebouw gezien "The Bear factory". Gelijk een goede oefening in het correct uitspreken van de woorden "Beer" en "Bear". Zie onderstaand stukje over de lastigheid van de Amerikaanse uitspraak. De Bear Factory bleek een winkel annex werkplaats te zijn waar teddyberen worden gemaakt en verkocht. Achter snorrende naaimachines maakten kleine Chinese vrouwtjes uit lappen bont beren in allerlei maten. De eindproducten en kleertjes voor de beren waren ook te koop. Het was een leuke winkel om een poosje rond te kijken.

Boete

Na het bier en de beren was het tijd voor een hapje en nog meer bier. Een collega besloot dat we naar "The 21st Amendment" moesten gaan, een San Francisco kroeg vernoemd naar het besluit in 1933 dat er naar de drooglegging weer bier geschonken mocht worden. Ze hadden er lekkere salades, drumsticks en hamburgers, en twee dartborden. Na een zinderende competitie waarbij wonderbaarlijk genoeg geen dartpijltjes in lichaamsdelen verdwenen, liepen we weer terug naar de auto's. Daar wachtte mij een onaangename verrassing: een parkeerbon..... (Shoot, ik was vergeten mijn parkeermeter bij te vullen).

Botsing

Het werd niet mijn geluksweekend. De dag na de parkeerboete, zaterdag 22 maart, ging ik naar Aart (mijn broer) en Renu om in de tuin te werken. Gerard bleef thuis, want hij wilde aan de belasting werken. We zouden die avond babysitten bij de familie Siersema, dus ik reed al vroeg weer terug naar huis. Ik reed over Mission en sloeg rechtsaf naar Mowry. Het stoplicht was groen, maar de auto voor me remde, omdat er een voetgangeraanstalten maakte om over te steken. Ik stopte ook, en ineens was daar het geluid van gierende remmen, en een keiharde knal. Iemand had me van achteren aangereden! Ik voelde een enorme kracht in mijn nek, maar gelukkig stond mijn hoofdsteun hoog genoeg om de klap op te vangen. Ik keek achterom en zag een grote SUV auto, een donkerblauwe Dodge, waar mijn kleine Ford Focusje wel drie keer in paste. De jongen achter het stuur maakte een verontschuldigend gebaar en we reden allebei onze auto's naar de kant van de weg. Ietwat duizelig nog stapte ik uit om de schade op te nemen. Het bleek mee te vallen, ik zag weinig schade aan mijn auto. De bumper zat onder de donkerblauwe vegen, maar dat bleek verf van de andere auto te zijn. Er zaten twee kleine deukjes in de bumper, maar het viel erg mee. De schade aan de andere auto was groter: zijn voorbumper hing scheef en was flink gedeukt. Vreemd, omdat mijn auto veel kleiner was dan de andere auto.
We besloten er geen politie bij te halen maar gewoon gegevens uit te wisselen. We konden allebei gewoon verder rijden. Ik was wel erg geschrokken, maar blij dat de schade beperkt gebleven was tot een deuk in de achterbumper. De maandag erop natuurlijk de verzekering gebeld, en de schade laten taxeren: 1000 dollar! Toemaar. Nu maar hopen dat de andere partij netjes betaalt, want het was duidelijk niet mijn schuld. Mijn collega's, altijd behulpzaam, vertelden gelijk gruwelverhalen van soortgelijke botsinkjes, waarbij de tegenpartij schuld had maar dat gewoon ontkende, en dan kan het hier in de VS een langdurig getouwtrek worden...... Laten we hopen dat het in mijn geval beter gaat.

Bommen

Ondanks de oorlog met Irak gaat het leven hier gewoon door. De eerste dagen zond CNN voortdurend life beelden uit van een rustige straat-met-stoplicht in Bagdad, waar bitter weinig gebeurde. CNN, duidelijk teleurgesteld in het relatief weinig spectaculaire verloop van de oorlog, bracht elke ontploffing honderden keren in beeld, en vulde alles aan met snik-verhalen over zielige moeders die snotterend naar de TV keken in de hoop hun zonen in beeld te zien. Het verhaal van Jessica Lynch die vanachter enemy lines bevrijd werd, werd tot in de klefste details uitgesmeerd.
Maar naarmate de oorlog en de daarop volgende wederopbouw vordert, groeit de schaamte om de nooit gevonden weapons of mass destruction. CNN brengt weer gewoon sport, entertainment en moordpartijen in beeld.
Hier in California, de meest vrijzinnige staat van de VS, is de meerderheid van de inwoners altijd tegen de oorlog geweest. Tijdens koffie- en lunchpauzes lucht iedereen zijn hart over de nieuwste blunder van Bush. Men is vooral verontwaardigd over het feit dat de wederopbouw van Irak zal worden uitgevoerd door twee bedrijven die bestuurd worden of werden door hoge pieten uit de Bush administration, die daar ongetwijfeld veel geld aan gaan verdienen. Het repararen en reconstueren van de olieproductie in Irak zal worden uitgevoerd door Halliburton Co. Dit bedrijf werd tot 3 jaar geleden geleid door niemand minder dan Dick Cheney, nu Vice-president, maar ongetwijfeld nog steeds profiterend van zijn vorige baantje. Het opbouwen van infrastructuur en humanitaire in Irak is uitbesteed aan het bedrijf Bechtel, van wie de vorige president, George Schultz, ook de vorige Secretary of State was. Het is je reinste vriendjespolitiek. Natuurlijk wordt hier door het rechtse en pro-Bush gezinde CNN geen aandacht aan besteed, maar uit de kleine progressieve hoek in de VS groeit de kritiek.

De Engelse/Amerikaanse uitspraak

Engels mag dan wel een gemakkelijke grammatica hebben, de uitspraak is en blijft lastig. Vooral de uitspraak van de klinkers is moeilijk, omdat er geen vaste regels zijn. "Beer" rijmt op "hear", "pour" rijmt op "more", "bear" rijmt op "hare". En denk maar aan de uitspraak van de letter "I" in "Italy", en "I see you".
Als argeloze buitenlander denk je dat je naar een jaar toch wel een beetje mee zou kunnen draaien. We hebben veel geleerd, hebben een vreselijk Amerikaans accent, maar soms maken we toch onverwachte fouten.
Zo kunnen we nog steeds niet het woord "taxes" (belastingen) uitspreken, zonder dat onze collega's denken dat we het over de staat Texas hebben. Het verschil in uitspraak tussen deze twee woorden is zo subtiel dat we het zelf nauwelijks horen. Voor een Amerikaan is het verschil heel duidelijk, maar onze oren kunnen dit niet goed onderscheiden, laat staan dat we het correct uitspreken. Bij het spellen van de naam van een website moet je "dot" uitspreken als "dat" anders heeft de gemiddelde Amerikaan geen idee waar je het over hebt. De naam van de stad waar we wonen spreek je uit als "sannieveel" in plaats van "sunnieveel". Spellen is helemaal moeilijk. De letter "E" is een ie, de "A" is een ee. In het begin (en nog steeds hoor) maakte ik hiermee rare fouten, vooral bij het spellen van onze straatnaam, Sheraton Drive. We krijgen nog steeds post voor Elizabath Beek, Sharedon Drive, Sonnyvale.
Soms kan dit leiden tot zeer rare situaties. Tijdens een wandeling langs de Stevens Creek zagen we "newts", een soort grote salamanders. De uitspraak van dit woord ligt dichtbij die van het woord "nudes", dat blote mensen in het algemeen en blote vrouwen in het bijzonder betekent. Je kunt je voorstellen dat een verkeerde uitspraak van de zin "Hey guys, we saw some Newts back there" tot hilarische toestanden kan leiden. Maar in het algemeen hebben we toch veel geleerd. Van een collega kreeg ik een boekje getiteld "English as a second F*cking language", dat ons waardevolle woorden en uitdrukkingen heeft geleerd.